Luckee kruipt in de pen.

Koekjes van eigen deeg (21 juni 2004)

Afgelopen zondag zijn we gaan toeren tussen Hasselt en St. Truiden. Dat lijkt een tochtje van een half uurtje, maar met zo'n GPS apparaat op het stuur, kun je daar dus een hele dag over doen! Om 10uur weggereden van Hasselt en om 18uur zaten we op het terrras in St. Truiden.

Regen was er voorspeld. Deauke kwam dit keer goed voorbereid, na die laatste mest rit, waar we zo'n beetje twee uur in de regen hebben gereden. Hij had zijn textielen pakkie aangetrokken.

Ik kwam ook goed gekleed en met een regenbroek aan, viel er geen spat. Die mocht ik dan ook niet meer uittrekken, want dat zou de weergoden verzoeken...

Afspraak was 'lets wait bij d'n Q8' op wie d'r nog komen gaat.

Ik had deze week nog contact via messenger met een motorrijder die vorige week mee reed als vrijwilliger voor Affinita. Hij vond het maar langzaam gaan dat ritje en zijn voorganger kon maar slecht bochten maken vond-ie. Ik zei, dat ie dan maar mee moest gaan met deze rit met veel bochten. Da zou wel wa rapper goan!!! Hij nog geprobeerd zijn duo zitster mee te krijgen, maar ze had haar smoesje al klaar. Helemaal teleurgesteld, maar hij besloot toch om mee te gaan.

Iets verder stopten we om Ferre op te halen, maar die was er nog niet! Zou die dan niet komen? Da's ook wat! Ik fluisterde nog tegen Dauke, als ie niet komt keer ik om. Gelukkig kwam hij even later aanrijden. De club al aardig groot, op weg naar Hasselt.

Daar zat het eenkoppige ontvangst commitee al hoog en droog. We bestelden koffie en ik deelde de koeken uit, maar het was weer niet goed genoeg! Nu wilden ze weer pannenkoeken!! Volgende keer neem ik pannenkoeken mee en dan vragen ze zeker om stroopwafels, zucht.

Om 10 uur vertrokken we, een sliert van plm. 10 motors. Eigenlijk net iets te lang, de laatsten zullen het rapst gereden hebben. Ik reed voorin en het ging al erg snel.( ik ben de enige die dat vindt) Vloog nog een paar keer net niet uit de bocht, och kleinigheidje hou je altijd. Ik vroeg aan Ferre of hij het bijhouden kon, hij reed ergens achterin en hij gaf een antwoord alsof ik een stomme vraag stelde. Goed. Het was dus goed te doen. Toch was er één die het niet meer kon bijwielen en ging er met een hoop gefoeter vandoor in Hoey. Mijn introducé dus.

Er waren nog meer motorrijders, maar later tijdens de stops werd er toch gesproken over een bedroevend laag aantal meerijders. Zoveel werk dat erin gestoken wordt aan voorbereiding en roadbooks maken e.d. en zo weinigen die de moeite nemen om die ritten dan ook gezamelijk met de clubleden te rijden. Het moet anders dat staat vast, alleen hoe, daar moet nog over gedacht en gesproken worden.

Ik had ook mijn inbreng in de discussie. Dat het misschien komt, omdat als je als nieuweling mee rijdt, dat het dan knap hard gaat. Maar ze geloven me niet. De kawa-zanik ging er toch ook niet voor niets vandoor. Ik rijd TDM en die zaniken ook, maar die zeggen geen doei in Hoey, die blijven bij de groep.

Deauke ging mij eens laten zien hoe ontzettend saai en langzaam het gaat als je je aan de wettelijke snelheid houdt. Hij dacht dat ik vanzelf wel hem zou gaan inhalen, omdat het te traag zou gaan voor mij, maar zo rijden we hier met ons Zeeuwse kluppie altijd, dus ik kan me wel inhouden als 't moet. Heeft-ie tot aan Waremme volgehouden, hihi. Ik had eindelijk eens tijd om eens goed rond te kijken en te genieten van al wat ik om heen zag. Heb die overstekende wezel ook gezien? Of was het een rat? Waremme-pel bij de zoveelste drempel geeft-ie zun Deau een douw en een schop en hop we zitten weer aan de honderd! Hi Ha gazzzzen!

Nee, we rijden niet extreem hard.....wat was het 56km gem. p/uur? Haha. Incl. alle stops...traag hoor, da kan rapper!!

Ik kijk nu al uit naar zondag! Dirk's route testen. Hopelijk duiken we het stof weer in, trotseren we watervallen zonder te vallen, rollen we over kiezelpaden.

Tot ZONdag !

Groetjes van Luckee

Huy-Amay (27 juni 2004)

Vanmorgen was't veel te vroeg, maar toch waren we allen aardig op tijd. Marc F-Blade hebben we moeten missen, maar daavoor in de plaats kwam Marc V-Strom. Ook hij was nog niet helemaal uitgeslapen, want hij stond in de verkeerde richting te wachten. Nog net het besef gehad om aan de andere kant van de snelweg te komen en aan te haken bij ons, want wij reden al weg. Tony(Wom) had zijn moto niet bij, want het werd vies weer...Jammer hoor, geloof die weervoorspellers toch niet. We hebben zo'n goed weer gehad in de Ardennen!

Op de tweede verzamelplek vond nog een semi-officieel ceremonieel clubgebeuren plaats. Aan Patrick de eer om de eerste clubsticker op zijn moto te plakken. Het regende, dus het ruitje moest eerst drooggeboend worden. Wie kan dat beter dan onze Mr. Clean? Wat die al niet in zun beautycase meesleept. Hij bond zijn schortje voor en begon driftig Patricks ruitje schoon te maken. Sprayen en poetsen. Onderweg heeft-ie ook als d'n beste onze vizieren ontvliegd en ontvet. Proper manneken hoor.

Het gezanik van vorige week heeft toch zijn effect gehad, want vandaag werd er met een wat rustiger tempo gereden. Deze keer dus geen bijna-uit-de-bocht-vlieg-ervaring gehad, maar wel een bijna-boem aanvaring gehad. Er lag een uitgebrande auto op zun kop op de snelweg en ik zag te laat, dat het verkeer daar bijna stilstond om te kijken. Ik kon ook niet vol in de remmen, omdat het wegdek nat was, dus hoopte ik langs Deauke te kunnen en dan nog net niet die auto rechts te raken. Doo zag het in zun spiegel en maakte plaats en ik had de ruimte. Probleem opgelost!

In Huy was het beginpunt.

Dus begonnen we daar met de koffie. Ik deelde mijn koeken uit, althans dat probeerde ik toch! Ze gingen niet als broodjes; het waren dan ook oude koude pannenkoeken en die lust alleen Marc die er niet was, dus. Volgende keer maar eens bonbons proberen.

De route was mooi. Heel mooi! Rechts van de weg een hooischuur, zo mooi gelegen en met blauwe luiken, het leek wel alsof we in Frankrijk waren. Het was er zo mooi, dat ik overal wel wilde stoppen om een foto te maken, maar ik kon onze voorrijder maar niet bereiken. Totdat we in een gehucht kwamen , een kerkje, een paar boerderijen er omheen en een kudde koeien op de weg. Wat wil je nog meer als officiele rep? Een foto toch! En een zwaailamp op mijn helm, die ik kan aan doen als ik wil stoppen voor het goede doel.

De koffiestop was op een plek waar je verder kon met over een rail-bike track. Ik had nog nooit gehoord van het fenomeen, maar het leek me wel wat om met je bike over de rails te gaan! Ik vroeg zo eens rond wie er mee ging, maar niemand hoor. Ik dacht ik zal ze hebben en begin weer met mijn koeken uit te delen, maar het had geen nut. Later reden we dus onder die bike-rail door op een hele mooie weg. We dansden als het ware zig-zaggend onder bruggen door. De weg slingerde van links naar rechts met dat spoor in een rechte lijn boven ons. Genieten!! Goed dat ik niet met de rail bike verder was gegaan, want dat zou een stuk saaier zijn geweest. En d'r zat ook geen motor op, hoorde ik later.

Er werd in een paar kleine groepjes gereden; soms hele kleine groepjes en dan weer wat grotere groepjes. De mannen met een Garmin zijn eigenwijs! De ene vindt dat ze rechts moeten en de andere vind dat het apparaat links aangeeft. Zo ontstaan er vanzelf kleine groepjes! De rijders zonder GPS zijn afhankelijk van de voorrijder en volgen dus maar braaf. Ik ook. Het pad ging stijl omhoog en ik zag dat wel zitten dus volg ik mijn twee voorgangers. Ferre en Patrick hadden een andere versie in't apparaat en vreesden weer voor een typische Deauke's off-road route, dus ze volgden niet. Jammer voor hen, want zij hebben de koeien gemist. En niet wij zijn off-road gegaan maar zij! Die pech hadden wij dan weer.

Later komen we een wegomlegging tegen, oranje bordje 'devation'. Wat doen we? Gewoon doorrijden natuurlijk. Met de motor kom je overal wel door of onderdoor! Wij kwamen terecht op een kermis, die ze net aan het openen waren. Acht mannen lopen er met een grote langwerpige tent over de weg. Wij komen er aan en weet je wat ze doen bij gebrek aan uitwijkruimte? Ze houden allemaal de tent in de lucht en wij kunnen er onderdoor rijden. Als vorsten(en een princesje) komen we het dorp binnen rijden.

Patricks clubje heeft ergens in een ander dorp ook zo'n oranje bordje genegeerd en zij reden over een op vrijdagavond nog aangelegde weg (ja, die stratenmakers moesten overwerken totdat het zover klaar was, anders lagen ze niet op schema). Door hun power op het achterwiel vlogen de pas gelegde straatstenen ver van het achterwiel vandaan en werden naar andere plekken gelanceerd. De dorpsbewoners keken toe...

Even later komen we op de middagstop en Patrick loopt meteen naar Deauke toe om te vertellen wat hem nu weer is overkomen! Wordt-ie klem gereden door een auto, het blik staat tegen zijn zijkoffer aan en moet wel achteruit om er los van te komen. Dat doet de auto en in plaats van de schade op te komen nemen, neemt-ie de wielen! Het is dat-ie linea recta richting dat dorp scheurde, waar ze nu nog aan het stratenmaken zijn en waar de dorpbewoners nog vuurspuwend op straat stonden, anders was Patrick de auto achtervolgd. Lelijke krassen op zijn koffer, maar hopelijk krijgt hij ze weggepolijst. Anders nog maar een stikkertje plakken?

We vervolgen de mooie route, rijden op de mooiste weggetjes. Dit is wat je met recht een MotorTourisme-route mag noemen! Dirk is heel selectief te werk gegaan met het uitzoeken van deze touristische route. Complimenten van ons allemaal!

In Amay was het eindpunt, waar we op een terrasje nog wat gedronken hebben. Maar voordat, wilde ik toch even nog een groepsfoto maken. Ik vraag de mannen beleefd om even te poseren bij de fontijn. Wat denk je? Dachten ze dat ik vroeg of ze wilden poseren áls fontijn! Nou dat wilden ze wel na al die Ice Tea's van de hele dag.

Het resultaat heeft al op het forum gestaan. En nu is het tijd dat dit verhaal erbij wordt geplaatst.

Groetjes van Luckee

Heb je Hem ook gezien? (4 juli 2004)

Vandaag kon ik eindelijk eens uitslapen op een zondag. We vertrokken pas om 7:45 naar Poperingen. In St. Niklaas Marcel opgepikt en in Nazareth zouden de anderen aanhaken. Het had nogal wat losgemaakt zo'n buitenlandse rit. Heel de week berichtjes op het forum, we gaan niet, het is te ver, we kunnen er niet tanken op zondag...Hoe vaak ik al op iemands kaart heb mogen tanken als ik in België reed. Ik neem aan dat de Fransen net zo begripvol zijn. Ik denk altijd maar we komen er wel! We zien wel. Als we echt nergens kunnen tanken dan staan we met z'n allen stil, ook gezellig toch? Speciaal voor Schopperke had ik een infuus mee genomen, zodat hij benzine kon overhevelen van anderen met een grotere tank inhoud. Maar hij stond blijkbaar al ver voor Nazareth ergens leeg, want ik heb hem de hele dag niet gezien.

De zon scheen en het beloofde een mooie dag te worden. De opkomst was goed te noemen.

Poepende paarden op de parade in Poperingen stonden net zo te popelen om te mogen vertrekken als wij. Deauke zou later gaan, omdat hij de inschrijving deed en dus tot half elf daar aan het tafeltje gekluisterd zat. Geen probleem, wij rijden wel met Ferre mee. Maar Ferre was in de verste verte niet te zien. Patrick had hem alleen zien wegrijden, dus gingen we er vanuit dat hij even tanken was en zo weer terug zou zijn. Nee dus, ik heb hem niet meer gezien! Inmiddels was het half 11 en Deauke baalde al een beetje, omdat hij deze snelle rit weer moest afleggen met een sliert 'tragen' achter zich aan. Hij had gehoopt nu eindelijk eens van ons verlost te zijn. Maar ja, de dingen lopen nu eenmaal nooit zoals je ze van te voren bedenken kunt. Gelukkig maar, anders waren er toch wat motorrijders thuis gebleven of had één van ons van te voren een bandenplaksetje bij zijn bagage gestoken, denk ik zo.

De paarden van de paardentram werden aangespoord en niet veel later zetten wij ook onze pk's in beweging en begonnen de rit. Zodra we op de weg richting Frankrijk reden begon de lucht vol te hangen met grijze wolken, zonnetje weg en temperatuur beneden pijl. Tijd om het regenpak over mijn zomerpak aan te trekken al was het maar om warm te blijven. Wanneer zal de zomer dan toch eens beginnen dit jaar?

Ik had, als officiële clubreporter, mijn fotograaf bij me die heel wat leuke plaatjes heeft kunnen schieten achter mijn rug om. Onderweg heb ik haar nog uitgeleend aan Marc V-Strom om vanuit een andere hoekte kunnen fotograferen en dat was een verademing voor mij. Zo licht als een veertje....behalve als je afdalende bochten maakt en in de remmen moet voor overstekende feestgangers. Wat een gefeest daar in die dorpen, zeg! Ik heb nog nooit zoveel kermissen en optochten gezien op een dag! De confetti plakt nog aan de ketting.

De eerste koffiestop was in een Frans cafeetje op de hoek, nee eigenlijk in een bocht. Ik bestelde koffie olé en kreeg een minibakkie straffe koffie waar ik mij lepeltje recht in neer kon zetten volgens Guy. Ik deed de test en jawel hoor het bleef zeker twee seconden staan vooraleer het omviel. Nu dan, na die koffie was ik wel wakker! En klaar om de volgende etappe te beginnen in de regen op naar de volgende stop voor het middagmaal in Desvres. (maar daarvoor kan ik beter een volgend hoofdstuk beginnen)

Met de Franse slag, kennu die uitdrukking?

Het middagmaal in l' Auberge du Molinet. Vergeet die naam niet! Om twee uur arriveren we bij het restaurant. Er staan heel wat motors geparkeerd maar er is nog plaats voor ons. We komen binnen en er staat een lange tafel in het midden van de ruimte met tien motorrijders aangeschoven, die al een tijdje zitten te wachten op hun bestelling. Her en der zijn er nog wat plekjes vrij. Dus ons groepje eet aan drie afzonderlijke tafeltjes, te ver van elkaar verwijderd om fatsoenlijk te converseren. Er is ook bijna geen plek voor de stoelen en dus ook niet om je gemakkelijk neer te zetten aan zo'n tafeltje. We proberen iets te drinken te bestellen, maar we moeten even wachten...

En nog even wachten......en nog langer wachten.....en dan komt ze. "Je suis desolé", zegt ze en loopt weer weg. Dat zinnetje gebruikt ze bij elke klant bemerken we later.

We bestellen de dagschotel (steak) met soep. Het duurde en duurde. De ruimte vulde zich met zwarte walmen en wij veronderstelden dat het vlees op de gril gegooid was en dat de kok het vlees vergeten was tijdens het maken van zijn culinaire creatie: de soep. Warme melk met bloem, klontje roomboter en gedroogde groene stukjes iets, voilà. Intussen was ik aan het droge brood begonnen, wat op een verlaten tafel stond. Het was half drie en nog geen zicht op eten. "Je suis desolé". Toen dachten we, dat het rund nog geslacht moest worden, zo lang dat we er op moesten wachten, maar later eenmaal tussen onze kiezen stelden we toch vast dat het ging om een zevenjarig oude uitgemelkte koe, die al die jaren haar bilspieren niet meer had gebruikt en zeker al drie jaar in moten in de diepvriezer had liggen wachten op onze komst. Niet te fijn te kauwen dat vlees. Over de soep kunnen we kort zijn, die was vies. Zo ook de lepel die ik kreeg. Die was van een andere tafel gepakt waar net daarvoor die tien medemotormuizen hadden gegeten. Ik vroeg om een schone en wat zei ze? "Je suis desolé". Het bestek lag in een kast waar Guy en z'n vriendin tegenaan zaten. Elke keer ging de bedienster weer om één mes of om één lepel. Nu dus, om overlast te voorkomen nam ze niet meteen tien messen en lepels uit die kast, maar probeerde ze de recycle-truc.

De aankleding verschilde ook per bord. De één had wat meer dan de ander. Zo had de één een berg friet de ander had het beetje wat er nog over was. De één een krop verse sla, de ander een paar gedroogde blaadjes. Eén van ons had zelfs als extra bijlage een stukje glas op het bord! Het vlees zag er ook op elk bord weer anders uit, maar leek in geen enkel geval op steak. He, he, om drie uur konden we eindelijk naar buiten!

We vervolgden de weg en de route was mooi, laat ik dat vooral niet vergeten te zeggen! Het lijkt er vaag wat op Zuid Engeland met die roze huisjes en de cottagetuintjes. Glooiend landschap met watertjes en slingerweggetjes. Jammer van het slechte weer, druppels op het vizier, beslagen ook en geen zonlicht. Op een zonnige zomerse dag is het zeker de moeite waard om de rit nog eens te rijden, nu was ik iets te veel bezig met veilig rijden.

We kwamen weer een feestend dorp tegen, in de buurt van Doudeauville en moesten dus een andere weg kiezen. Ik zeg we, maar bedoel Deauke die voorop reed moest dat doen met zijn Garmin. En we weten het ondertussen: volg je hem, dan kom je zeker off-road te rijden! Dit keer ging het over een weggetje dat ooit wel geasfalteerd leek te zijn geweest, maar omdat er meer gaten dan asfalt was, was de weg aangevuld met grove scherpe stenen. En dat bleek funest voor Deauke achterband. Plat! Midden in de rimboe en de regen. Gelukkig had Guy een reparatiesetje bij zich en het lukte om de band aldaar te dichten en vol lucht te schieten met goudkleurige patronen. Na niet al te lange tijd konden we de weg vervolgen, zij het met een toeristisch tempo. (Zeker toch even in het begin). Door de late start, het zeer verlaatte middagmaal en die lekke band, wordt er ondemocratisch besloten om de volgende stop te negeren en door te rijden naar het eindpunt in Veurne. We rijden alweer richting de grens, het landschap wordt vlakker en weidser. Ik heb Hem dus gezien en ook de Aa en de Source. Mooie motorwegen erlangs. Het was een flinke zit voor ons allen. Om 19 uur komen we in Veurne aan. Daar zitten nog wat motorrijders van diezelfde rit. Deauke's band is alweer flink wat leeggelopen. De eigenaar van l' Esperance geeft hoop door te vertellen dat hij een motorzaakeigenaar heeft gebeld en bij hem op zijn privé-adres mag hij zijn band weer komen oppompen. Eerst met een compressor van nix en toen maar met de fietspomp. 't Is bewezen het kan met een fietspomp en zolang je iemand anders maar laat pompen is het zo gedaan! We komen in de file terecht, das ook elke zondagavond hetzelfde, waar je ook vandaan komt! Wij rijden er met onze alarmlichten aan tussendoor en raken Patrick kwijt. Bij een tankstation stoppen we weer voor lucht en daar zien we Patrick voorbij rijden. We nemen alvast afscheid want verderop scheidden onze snelwegen. Tegen 22uur zijn we thuis!

Wat een lange, leuke dag was het weer.

Pierre, bedankt voor de mooie route en je fantastische keuze voor de middagstop.

Luckee rep

Vlaamse Paardenvlaaien (11 juli 2004)

Kon ik vorige week nog uitslapen, deze keer kon ik me zelfs verslapen en dan nog was ik op tijd. We hadden pas om negen uur onze date aan Felkes!! Lekker zo'n ritje hier in de buurt. Het was een mooie zomerse ochtend, de zon scheen tussen de wolken door.

We waren nog geen tien kilometer onder weg richting Gent en het begon weeral te zeveren. Bij de afslag naar de autostrade zag ik voor me een motorrijder in de verte en dacht eigenlijk niet na, maar reed gewoon rechtdoor waar Deauke dus de bocht in dook. Ships, ik haalde het nog maar net. Ik hing in de uiterste linkerhoek van die uitrit en daar lag nogal wat losse steentjes en andere rommel. Met wat geslip en gestuur kwam ik de bocht toch nog op twee banden door. Ik was meteen goed wakker. Eigenlijk zou ik gewoon een half uurtje eerder op mijn TDM moeten springen om een soort warming-up ritje te doen, want meestal duurt het efkes voordat ik me er van bewust ben dat ik op die motor zit en dus een beetje op me qui-vive moet zijn. Maar ja, waarschijnlijk maak ik dan tijdens die warming-up toch ook weer een foutje...Goed , ik ben d'r uit. Ik beschouw de aanrijroute als warming-up, scheelt me toch ook weer een half uur in de morgen.

In De Pinte was het al aardig vol aan het worden met mede ritrijders. Veel bekende gezichten en ook redelijk wat onbekenden. Ik ontmoette ook nog twee leden van een andere club, hier in het Zeeuws-Vlaamse, waarvan ik ook lid ben. En waar ik al voor vreesde gebeurde ook: "Wanneer rij je weer eens met ons mee? We zien je nooit meer!" " Ja, ik weet het...uhm, geen tijd want ik rij nu zo'n beetje elke week met deze club mee, hehe." "Wij hebben anders ook hele leuke routes". Zucht...Voordat ik het in de gaten had, stonden de reddende engelen (Deauke, Patrick, Jan en Jacques) al ingeritst en met helm in de hand klaar om op de motors te springen. Ikke gauw ook spullen aan en mee en hopsakee op die fiets en karren maar.

Een rit door de Vlaamse Ardennen. Mooi. Ik was er al vaker geweest en ik vind het daar dus mooi.

We reden voorzichtig, want het regende nog of het regende niet meer, maar de weg was nog nat. Of het ging nog regenen en de weg was alvast nat en daarom dus reden voorzichtig. Hoe dan ook, het was een regenachtige dag, moge dat duidelijk zijn. Ik had mijn regenbroek natuurlijk weer aan en Patrick deze keer ook. Kweet niet wat het is met regenbroeken, maar ze schijnen op de lachspieren te werken. Bij anderen wel te verstaan! Dat komt waarschijnlijk, omdat ze altijd op de groei gekocht worden. De mijne heb ik zeker al acht jaar en in al die jaren misschien drie keer gebruikt. En hij past nog steeds!! Dit jaar heb ik hem elk weekend wel een keer aan, soms haast gedwongen door bijgelovige mede-rijders die me smeekten mijn broek vooral niet uit te doen, opdat het NIET regen zou gaan.

Ergens in het begin van de route reden we langs een bos en er stond een levensgroot bord aan de linkerkant met een gedicht erop. Ik probeerde het te lezen, maar ik kwam niet verder dan de eerste regel. En met een geheugen zo lek als een mandje ben ik die nog vergeten ook! 't was iets van: Rosanne, als ik samen met u... Maar ja, wat die dichter nu eigenlijk met haar wilde is me ontschoten. Misschien ook wel jodelen en op lederen billenbroeken kletsen , zoals onze drie die binnenkort naar Heidi-land gaan.

Ook hier kwamen we weer zo'n oranje bordje tegen met 'omlegging' er op. Op zun Frans klinkt het logisch, maar op zun Nederlands...misschien werden we wel gewaarschuwd voor een terroristische aanslag?! Wat het ook betekent, we negeren die bordjes toch meestal en zo kwamen we dit keer wat leven in de brouwerij brengen bij een paarden festijn. Grote paarden aan de rechterkant van de weg, wij aan de linkerkant op ut gemakje er langs. Ik denk dat ze een zeer spannende wedstrijd tegemoet gingen, want wij laveerden tussen de paardenuitwerpselen die her en der op de weg lagen en ze reageerden ook heel zenuwachtig toen wij voorbij kwamen. Veel lawaai maakten we toch niet, want ik meen dat iedereen nog zijn originele uitlaten onder zun fiets heeft hangen.

We zijn ook heel wat molens voorbij gereden. Het was ook niet echt de moeite waard om er voor te stoppen, want geen enkele had nog wieken. Een molen zonder wieken is niets om naar te kieken. Bij eentje hadden ze een grote baseballpet op zun kop gezet. Dat was ook geen gezicht, maar eigenlijk had ik daar wel even voor moeten stoppen om een foto van maken.

We kwamen door heel wat leuke laantjes en baantjes. Hebben jullie die Renault 4 ook nog zien staan, helemaal onder het mos? En al die Hortensia's vol in bloei! Nee vast niet, het was ook erg opletten op die kasseien en stronthopen. Het was zeker nationale laat-maar-vallen-dag, want er lag nogal wat op de route zeg! Kwas blij dat ik mijn motor nog niet gewassen had, want hij zag er al als een modderkar uit na de rit van zaterdag.

De route kruiste een paar keer de 'Eddy Merkx' fietsroute en ja, als je daar dan op een zondag rijdt dan kom je dus veel fietsers tegen. Even waande ik me zelfs als reporter van een heuse koers, zo reed ik tussen het peloton in maar dat was dus maar even, want al gauw zag ik aan hun fietsen, dat het een stelletje amateurs waren. De meesten op een koersfiets, maar ik heb ze ook gezien op ATB's. Heel slim, maar een stadsfiets met drie versnellingen!?! Toch kwam die goed mee met de rest van de koersers.

Het middagmaal stond gepland in Kluisbergen. We liepen Deauke achterna die wat haast had (zeker om een tafeltje bij het raam te bemachtigen?) maar algauw bleek het geen restaurant te zijn. Hij belde Alain op, want die zou ons ontmoeten hier op dieën berg. Maar hij was nog thuis. Wij het volgende restaurant in met de naam Bistroo. De Fransen kunnen l*llen wat ze willen met hun 'haute cuisine', allemaal bluf! Noem je tent gewoon bistro en maak de lekkerste gerechten klaar. Jacques durfde zelfs een steak te bestellen na de traumatische steakaffaire van de vorige rit. En goed dattum was, pluimpje voor de chef. Heerlijk eten voor een goede prijs.

Leuke weggetjes en wegen, we kwamen ook nog wat zonnestralen tegen en er viel veel minder regen. Bij de volgende stop trokken we onze regenbroeken uit. Niet meer nodig, dachten we. Het laatste stukje van de rit verliep wat anders dan verwacht. Ons spookje Caspar rijdt meestal alleen voor de groepjes uit en we zien hem dan tijdens de rit toch altijd weer ergens opduiken. Ook dit keer was hij iets eerder weg dan wij.

We reden nog geen vijf minuten toen we in een bocht twee auto's zagen staan en daar voorbij herkende we meteen de motorjas van Dirk. Dat was schrikken! Motor in het gras. Hij had de bocht verkeerd ingeschat en was gaan schuiven. Wat een domper voor hem. Gelukkig had hij zelf geen letsel, behalve dan van wat beurse plekken. Hij moest nog terug naar huis zien te komen en hoe of wat, dat ging eigenlijk geheel langs hem heen. Hij is met de VAB naar huis vervoerd. Later die avond ontvingen een mail op het forum, dat hij om half negen thuis was gekomen samen met zun Suke. De eerste schok was hij te boven en zou de volgende dag eens gaan kijken of hij de schade kon herstellen. Alain gaf hem zo'n mooi antwoord dat ik daarmee dit verslagje graag wil afsluiten.

"Gelukkig reed je niet sneller dan je beschermengel vliegen kan."

25 juli 2004

Zondag reden we in de Ardennen. Ik had de keuze uit twee ritten. Tienen-Tienen, de proefrit van Caspar of Durbuy-Durbuy, de proefrit (take two) van Deauke. Die laatste hadden we al voor een deel gereden op 30 mei, maar door het slechte weer, halverwege moeten beëindigen. Op het mailforum telde ik de deelnemers en die van Tienen reden ze al met tienen, dus ben ik met Deauke mee gegaan.

Onderweg haakte Marc Blade aan en in Durbuy kwam Jacques er nog bij. Een klein snel groepje. Ik wilde nog even tanken voordat de rit begon, de anderen hadden nog genoeg in hun tank... Het eerste stuk ging vlot en was zonder verassingen, qua van de verharde weg afraken, bedoel ik. De eerste stop in St. Hubert hebben we maar over geslagen, want het was eigenlijk nog net iets te vroeg. Voor ons gevoel reden we nog maar net. Dus rechtdoor de heuvel op, de velden in, de bossen door. Mooie wegen en prachtige vergezichten. Zeer de moeite waard om te stoppen voor foto's, hihi.

Om half twaalf kwamen we aan in Herbeaumont voor het middagmaal. Beetje vroeg, maar dat kwam natuurlijk, omdat we in het volgelopen touristische St. Hubert zijn doorgereden. Daar zaten we weer op het terras van dat heerlijke restaurant 'La Châtelaine'.

Het tweede deel was dus nieuw en er konden verrassingen komen. Die kwamen er ook. De eerste verrassing was, dat er na Houffalize voor een hele tijd geen tankgelegenheid meer kwam. Deauke's Deauville liep op zun laatste druppels, hij ging er zelfs langzamer van rijden...maar net op tijd een pomp gevonden. Toen in een dorpje zat er, naar het leek, een aap op de weg en hij maakte geen aanstalten zich te verplaatsen. Dichterbij bleek het dus een ouwe magere poedel, die zich met een poot in de lucht eens lekker aan het likken was! Haha, Het leek echt een aap! Ergens in de velden waar een witte paal met een witte bol erop stond, raakte de route eindelijk weer eens off-road. We zijn omgereden en via mooie goed geasfalteerde veldweggetjes kwamen we weer terug op rout.

Het viel me toch al op dat de kwaliteit weg in deze rit zeer goed te noemen is. Mooie bochtige wegen waar je aardig snel overheen kan. Om drie uur hadden we hem rond en zaten op het terras van dat café aan dat drukke kruispunt. MT-ers weten wel wat ik bedoel, want we zitten er wel vaker.

De 10-en - 10-en rit was ook een proefrit en het bleek achteraf een technische rit te zijn geweest. Veel kasseien, maar toch bijna allemaal lovende woorden van de mede-proefrijders. Bleek een goede ervaring te zijn geweest en ze hebben er plezier gehad. Die ga ik nog eens rijden (dan wel met een kussentje in mijn broek, hihi)

luckee rep

Rij je graag mee?

Ga dan eens kijken op de activiteiten pagina of schrijf je in voor de nieuwsbrief .

De ingezonden reisverhalen kan je hier lezen. Heb je zelf ook nog een reisverhaal dat je graag op onze site ziet staan, stuur ons zeker een mailtje op route@motortouring.com

Advertentie ruimte